Website hacked.

Website was gehacked. Het kan zijn dat de website nog niet optimaal werkt.

Als hooggevoelig vader - HSP -, voor wie anders denken en bewustwording onderdeel is van het dagelijkse leven, constateer je soms dingen waarmee je niet direct iets kunt. We hadden al eventjes in de gaten dat onze dochter niet zo lekker in haar vel zat. Nu is ze echter niet zo’n prater en is ze als HSK (Hoog Sensitief Kind) nogal snel afgeleid. Maar vandaag [5 april 2011] was het dan toch zover. Ze wilde met mij praten over wat haar dwarszat. Na het eten hebben we een rustig plekje opgezocht en uiteindelijk kwam het hoge woord er uit. In haar vriendinnenclubje op school wordt blijkbaar onderling nog wel eens gepest en daar heeft ze last van. Nu is het feit dat conditionering vaak diep zit niet nieuw voor mij.

 

Wel was het een 'schok' toen ik merkte hoe sterk de groepsdruk is en hoe groot de invloed is van bijvoorbeeld Disney, die een complete MATRIX met betrekking tot 'hoe het hoort' - wanneer ben je een echte prinses -, in de kinderen programmeert. Gekoppeld aan status en hebben uiteraard. 

Ze begrijpt het niet en ze wil er niet aan meedoen. Dat meedoen heeft één keer gedaan toen ze net op school zat. Het feit dat ze iemand had gepest zat haar echter zo dwars, dat ze er een paar nachten niet van geslapen heeft. Dus dat was – en ik kan natuurlijk niet in de toekomst kijken -, een eenmalige actie.

Wat ze vertelde kwam me erg bekend voor. Hoewel het bij mij wat minder sterk was – ik heb nog wel eens gepest -, hield ik ook niet van pesten. Dus dat vertelde ik haar. Ze dacht even na en zei toen: “Maar weet je pap. Ik snap gewoon niet waarom ze dat doen. Waarom zijn ze niet gewoon aardig tegen elkaar?” Tja en dan zit je daar te praten met een vijfjarige die je vragen stelt, waarop je het antwoord ook nog steeds zoekt.

Dus vertelde ik haar dat eerlijk. Dat ik er vaak ook niet zo veel van snap. Weer keek ze me even begrijpend aan en zei toen verontwaardigd: “Maar dat is niet het ergste. Laatst moest één van de meisjes huilen en toen gingen ze allemaal baby tegen haar zeggen. Ik niet hoor! Maar weet je. Ik voel dan hoe verdrietig dat meisje is en dat is een rotgevoel.” Nu was het mijn beurt om even stil te vallen. (En geloof me, daar is wat voor nodig)

Nu ben ik er voor mezelf sinds kort achter dat ik een HSP ben en “voelen wat de ander voelt” is iets wat voor mij de gewoonste zaak van de wereld is. In het verleden heb ik het daar ook wel eens met mensen over gehad, maar de meesten vonden dat maar een gek verhaal. (Wat ik weer gek vond, omdat ik dacht dat iedereen dat had) Maar hoe leg je een kind van vijf uit hoe ze daar mee om kan gaan?

Nu is onze dochter iemand die graag anderen helpt. Dus heb ik gezegd dat ze – als die ander dat wil -, “het slachtoffer” best mag troosten. Waarop ze reageerde met: “Dat is slim van jou pap. Dan kan ik laten zien dat het ook zo kan.” Even een denkmomentje en: “Mag ik ook zeggen dat ik het niet leuk vind als ze iemand baby noemen?” Ik heb toen maar eerlijk uitgelegd dat, dat zeker mag, maar dat, dat wel scheve gezichten op kan leveren. Ze knikte opnieuw begrijpend.

Daarna was ze blijkbaar klaar met dit probleem, want vanuit het niets kwam er een overschakeling naar een ander “probleem”. Er zijn kinderen die het woord “moeten” gebruiken. (Ik moest mijn lachen even inhouden, omdat één van mijn favoriete uitspraken is dat ik MOET ademhalen en MOET zorgen dat mijn hart blijft kloppen en verder MOET ik niks.” Ik probeerde het nog met: “Misschien bedoelen ze dat niet zo.”, maar het werd me al snel duidelijk gemaakt dat ik het nu toch echt mis had. Hoe kon ik nu zo dom zijn om dat te denken?

“Ze doen net of ik een pop ben. Als we iets gaan spelen, zeggen ze soms dat ik stiefmoeder moet zijn en dat wil ik niet. Ik wil zelf kiezen wie ik speel.” Ik vroeg haar wat ze bedoelde met “pop” en daarmee bedoelde ze het feit dat ze geen keuze had en iets moest doen. “Het is zo van pop je moet dat zijn, maar dat bepaal ik zelf.” Daarop vroeg ik haar hoe ze daar dan mee omging. “Nou pap, heel soms doe ik het gewoon, of ik ga iets anders doen of ik speel het gewoon anders, bijvoorbeeld dat ik een lieve stiefmoeder ben.” Ik vroeg of de andere meiden dat dan wel goed vonden, maar dat was niet het geval. Het moest zoals in de film of op tv, want dat hoort zo.

Daar snapte ze ook al niets van. “Als je speelt kun je toch zelf verzinnen wat je doet?” Tja en hoe leg je als ouder dan uit dat, dat geldt voor spelen, maar niet voor naspelen. (Dat wat veel kinderen, geconditioneerd door o.a. film en tv, onder het mom van “spelen” doen.) “En ze spelen ook vaak dat ze prinsessen zijn. En een keer wilde ik Ariël zijn maar dat mocht niet. Ik mocht alleen maar Belle of Assepoester zijn.”

“En geen Sneeuwwitje?”, vroeg ik, omdat ik weet dat ze Sneeuwwitje wel leuk vindt. De reactie was duidelijk. “Nee, natuurlijk niet!”, op een toon dat je als vader aan jezelf begint te twijfelen. Dus heel voorzichtig probeerde ik: “Maar hoezo dan niet? En wat is daar zo natuurlijk aan?” Het resultaat was een hoop gezucht en gesteun , waar het “hoe kun je nu zo dom zijn”, vanaf droop. Een kleine stilte en toen:

“Omdat dat een echte prinses is natuurlijk.” En daarna lachend: “Dompiewompie!” Ik begreep er helemaal niets van. “Maar Assepoester en Belle zijn toch ook prinsessen?”  -- “Jaha, maar die zijn toch niet uit een koningin gekomen? Die zijn pas later prinses geworden, dus dat zijn geen echte prinsessen. Tenminste, dat zeggen de anderen allemaal.” (Nee joh, allemaal onzin van die conditionering, proberen ze me dan wijs te maken.)

Op dat moment zakte mijn broek af. Zoveel kinderen met zo’n verschillende achtergrond, die allemaal hetzelfde vinden en willen spelen. En wanneer je daar dan niet in mee wilt gaan, wordt dat niet zonder slag of stoot geaccepteerd. Uiteraard wist ik – kijk naar de artikelen van de laatste dagen -, dat de conditionering diep zat, maar dat deze al zo vroeg zo diep zat vond ik toch een schokkende constatering.

Nog voordat ik een antwoord had kunnen formuleren, werd ik gered door de bel. “Hun kijken ook dingen van prinsessen natuurlijk. Misschien leren ze het wel daarvan.” Nu was het mijn beurt om te knikken. Daarna was het gesprek ten einde, mevrouw ging op haar kop proberen te staan en had geen zin meer om te praten. :-)

Zelf heb ik daarna nog wel even moeten denken. Het feit dat status en reputatie door vijfjarigen als iets belangrijks wordt gezien. Dat het hebben van veel dure spullen – waar volgens mijn dochter echte prinsessen nu eenmaal meer van hebben dan de neppers -, belangrijk blijkt te zijn en dat afwijken – binnen de groep -, wordt afgekeurd, heeft zelfs mij erg verbaasd. Zelfs op die leeftijd blijken kinderen dus al aangesloten op het denksysteem van de MATRIX. Yuk!

Ik ben blij dat ik weet dat de transitie naar de nieuwe tijd in volle gang is, want was dat niet zo geweest en de toekomst was afhankelijk van hoe “wij” met onze kinderen omgaan zou ik haast beginnen te denken dat er nog wel wat te verbeteren valt.

Uiteraard heb ik voordat ik dit berichtje plaatste eerst overlegd met dochter lief of zij dat wel goed vond. Waarop ze reageerde: “Da’s goed pap, maar zeg je dan ook dat ik vandaag jarig ben?” Dus bij deze. Vandaag is ze jarig en wordt al weer zes jaar. (Zo goed meisje? Lachen )

 

Bron: Stap uit de matrix

Website en/of domeinnaam united-lightworkers.be te koop. Meer info

enfrdees