Gisteren was ik jarig (9 augustus) en de hele dag is erg leuk verlopen. Veel liefde en genegenheid – ook van mijn online kennissen en vrienden -, zorgde voor een geweldig positief gevoel van liefde, waarvoor ik jullie zeer dankbaar ben! Toen de visite uiteindelijk naar huis was, besloten we dat de kinderen met mama in het grote bed mochten slapen en ik zou in een van de bedden van de kinderen slapen. Nadat ik nog wat dingen afgehandeld had, belandde ik uiteindelijk in bed. Nu is het zo, dat ik voor het slapen gaan altijd de dag doorneem en een  meditatie oefening doe.


Sinds anders denken en bewustwording integraal onderdeel uitmaken van mijn dagelijkse leven, zijn die sessies steeds intensiever. Nog geheel vervuld van de liefde van die dag, dwaalde ik tijdens mijn ‘voor het slapen gaan’ meditatie sessie, deze keer af en raakte, hoe gek datt ook klinkt, ‘in gesprek’ met mijn hogere zelf. Het gesprek wat ik had was wonderlijk en duurde ongeveer twee uur. Op een gekke manier leek alles in een oogwenk plaats te hebben gevonden, terwijl de klok toch echt aangaf dat er twee uren verstreken waren. Hierdoor kan ik niet uitsluiten dat het om een droom gaat die ik heb gehad. Maar als het echter een droom was, blijft de wonderlijke en belangrijke boodschap die ik kreeg, voor mij overeind staan.

Als het een droom was, was het een droom zoals ik die nog nooit heb gehad. Als veeldromer in mijn jeugd, heb ik best een beeld van de verschillende verschijningen van dromen, maar dit was niet iets wat daar op leek. Ook het gevoel wat bij dromen hoort (het ergens in je achterhoofd weten dat het om een droom gaat) was afwezig. Daarom is de hele ervaring ook zo raar op me overgekomen. Er was niets – behalve dan de liefde van die dag -, wat ik anders deed dan anders. Ja, ik had wiet gerookt en ja, ik was erg moe. Maar ook de daarbij horende gevoelens en symptomen, zijn me bekend en het was niets van dat. Hoewel ik goed begrijp dat mensen voor wie de werkelijkheid ophoudt bij de grenzen van de meetbare en waarneembare realiteit, moeite zullen hebben dit te aanvaarden als verklaring waarom ik denk dat het geen droom was. Iets waar ik overigens ook helemaal niet (meer) op uit ben, omdat het niet aan mij is.

De ervaring begon toen ik tijdens het mediteren naar de wc moest. Als ik een poging doe te omschrijven waar de ervaring op leek, kun je zeggen dat het hetzelfde was als wanneer je in een meditatie het punt van totale leegte bereikt, maar dan veel langduriger en met de mogelijkheid, in deze schijnbare leegte, waar te nemen. En hoewel de ’ruimte’ die ik normaliter ook voor me zie, helder verlicht is, was het nu toch mogelijk om een nog feller puntje, bolletje of wellicht een vortex van licht waar te nemen. Het was voor mij een raadsel hoe ik hier beland was, omdat het naar de wc moeten, nog in mijn hoofd zat.

In een flits was dat echter weg en voelde alles eigenlijk heel normaal, met uitzondering van dat bolletje (zo omschrijf ik het zelf het liefste, hoewel ik [nu] denk dat het eerder een spiraal bol is). De interactie met dit bolletje was in eerste instantie niet echt prettig. Het was alsof mijn gevoel me naar de keel greep. Het voelde alsof er iets was wat mij tegenhield om ‘open en eerlijk’ te communiceren. Een gevoel alsof ik (nog) iets hoog te houden had. Het stokte mijn adem en gaf me een misselijk gevoel zelfs. Eerlijk gezegd dacht ik nu wel dat ik nu pas ‘echt goed de weg kwijt was’.

Terwijl dit gevoel aanhield, kwam er tegelijkertijd een ander gevoel opzetten. Een gevoel van (hoewel het moeilijk te omschrijven is) acceptatie, berusting, een weten dat het goed is. Omdat het echter een gevoel was wat samenviel met het beklemmende gevoel, voelde het als een wervelwind. Rationeel denken en het verklaren, lukte niet, terwijl ik op de één of andere manier, toch ‘dacht’. Ik kreeg de drang om uit bed te gaan en op te schrijven wat ik op dat moment ervoer, maar ook daarbij was er iets wat me tegenhield. Iets wat me duidelijk maakte dat ik vooral rustig diende te blijven liggen. Het moest, zonder dat er van dwang sprake was. (een betere uitleg kan ik er niet aan geven)

Tijdens dit hele proces, piepten mij oren als een dolle. Hoewel ik weet dat het wederom vreemd zal klinken en voor wat het waard is, was het ‘het geluid wat je vroeger in de tijd van de modems hoorde, als je verbinding maakte met het Internet ‘. Toen ik me bevond in mijn spagaat van gevoelens, ging dit gepaard met het zien van lichtstralen in allerlei kleuren, die van alle kanten leken te komen en die zo snel voorbij schoten, dat je ze onmogelijk kon volgen. Ze vormden een muur van licht, terwijl het aan de andere kant, klip en klaar was, dat het ging om individuele stralen licht. Heel bijzonder en mooi, maar schier onmogelijk om in al zijn impact over te brengen.

Hoewel ik er geen beelden van zag, realiseerde ik mij ineens de impact en de omvang van mijn denken en handelen op alles wat is. Ik begreep mijn – vanuit dit perspectief bekeken ‘verkeerde’ manier van handelen -, in tal van situaties in het verleden en de (mogelijke) toekomst. Ik realiseerde me dat wanneer ik dat echt zou willen, ik voor al deze dingen, vergeving zou krijgen. Ook als het om dingen gaat die met mijn huidige incarnatie, niets te maken hebben, begreep ik. (Hoewel ik dit een lastig onderwerp vind, omdat ik me niet bewust ben van herinneringen uit andere incarnaties.) Ik ben niet een incarnatie, ik ben gewoon. Ik ervaar, ik handel, ik mag er zijn!

Het beklemmende gevoel werd minder. Ik voelde me ‘lichter’ worden. Terwijl ik daarvoor nog dacht dat ik niets woog. Vreemd genoeg veranderde er niet veel aan de muur van lichtstralen tussen mij en het kleine felle bolletje licht. Terwijl ik me dat realiseerde, kwam er een gevoel van angst naar boven. Waarbij ‘angst’ eigenlijk niet eens het goede woord is. Alsof het gevoel van alle situaties ‘op het randje’ die ik heb meegemaakt (auto ongeluk, bijna doodgestoken, hoog uit een boom gevallen) bij elkaar kwamen. De muur van de lichtstralen, leek zelfs donkerder van kleur te worden. Eigenlijk wilde ik weg. Ik wist dat dat op elk moment kon. Iets in mij hield me opnieuw tegen.

Voor mijn gevoel overstemde de doodsangst op dat moment alles. Een complete geestelijke leegte met maar twee keuzes ‘vechten of vluchten’. En ik wilde wel vechten, vertelde ik mezelf, maar vechten kan nooit de oplossing zijn. En vluchten ook al niet. ‘Maar’, dacht ik. Nu zijn er maar twee keuzes en nog oordeel ik er over. Het is zelfs zo dat ik op deze, in aannames veranderde oordelen, mijn keuze baseer. In plaats van dat deze ‘gedachte’ me tot kalmte bracht, nam de intensiviteit van de angst alleen maar toe. ‘Ik ben niks’. ‘Het heeft geen zin’. ‘Het lukt me niet’. Tijd om op te stappen. Ik heb hier niets te zoeken.

Zelfs het zien van de muur van lichtstralen beangstigde me inmiddels. Net toen ik probeerde weg te vluchten, viel me iets op. Hoe klein het ook was, in deze hele angstige steeds zwarter wordende situatie, was één ding aanwezig, wat ik niet eerder had opgemerkt. Eén pixel, één lichtpuntje. En toen ik mijn aandacht naar dat lichtpuntje stuurde zag ik een open vierkant. (een vierkant waarvan één zijde ontbreekt, met de open zijde naar onder gericht) De lijnen hadden – tenminste zo begreep ik het direct -, allemaal een betekenis. Verschillende kanten van hetzelfde verhaal. Eén kant was de ziel. Dit was de bovenste, verbindende lijn. De lijn aan de linker lijn stelde ‘disconnectie’ voor. Eenzaamheid, gebrek aan heelheid, angst voor anderen, angst voor het Zelf, gebrek aan vertrouwen, afzondering, et cetera. (Je zou het kunnen omschrijven als het 3d hologram of ego persoonlijkheid van de incarnatie of wellicht ‘eigenbelang’.)

De betekenis van de rechter lijn was ‘controle’ en had veel meer een groepskarakter . Hoewel eenheid een onderdeel was, was er binnen deze lijn ook veel sprake van drang naar territorium, controle en bezit en ‘elkaar’ in groepsverband dwars zitten. Iets wat op mij erg raar overkwam, omdat op hetzelfde moment al deze groepen, hetzelfde doel na leken te streven. Toch kwam het geen ogenblik in mij op om daar iets van te vinden, laat staan iets aan te willen doen. Bij de linker lijn had ik beduidend meer moeite met het vrij laten van dit oordeel.

Het ontbreken van de vierde lijn, zinde me vanaf het begin niet en ik wist dat er ergens een vierde lijn zou zijn.

Iets anders wat me trouwens opviel, was  dat ik nu weer omringd was met licht en dat ik de muur van lichtstralen niet kon zien. Dit alles maakte me in elk geval een stukje rustiger. De neiging om te vluchten werd minder. Ik realiseerde me dat ik zo ver was ingezoomd op dat ene lichtpuntje, dat dat voor dit moment het enige was wat ik waarnam. Ik realiseerde me hoe ‘mijn realiteit’ (gebaseerd op objectieve waarneming) in een seconde was veranderd en wat voor invloed dat had op wat ik voelde. Ik besefte me dat de doodsangst die ik had gevoeld, iets was wat ik zelf creëerde.  Mijn vluchten was daarmee dus eigenlijk een vluchten voor mezelf geweest.

Mijn ego of sociale groep kon wel denken dat ik/we ‘dingen bij onszelf aanpak(en)’, maar is dat zo? Is het niet meer een kritiek hebben op of afkeuren van, zonder dat dat op enige manier constructief is? Allemaal vragen waarop ik nu ineens een duidelijk antwoord had. Door uit liefde te geven of te handelen, kun je nooit een fout maken. Door in liefde te geven, in plaats van te nemen, ongeacht de consequenties van je daden, breng je levenskracht voort. Creatie, creativiteit, vooruitgang, evolutie, Liefde!

Terwijl ik me dat realiseerde verscheen de onderste lijn in het vierkant. De betekenis van de vierde lijn was onbaatzuchtig geven. Alles wat te maken heeft met onvoorwaardelijkheid , altruïsme zonder eigenbelang, geven zonder terug te verwachten en ‘onvoorwaardelijke liefde’. [Achteraf: Bij gebrek aan een betere term, omdat liefde altijd onvoorwaardelijk is in haar pure vorm] Het was mooi om te ervaren, maar het maakte het gevoel van angst er niet minder op. Verder was er iets wat mij zei, dat ik de puzzel nog niet helemaal opgelost had. Het idee van de wet van aantrekking drong zich voorzichtig aan me op. Het geven van aandacht aan liefde en geven vanuit liefde, brengt meer liefde voort. Waarbij liefde een soort werktuig van de ziel is.

Liefde is bron van creatie en tevens de kracht die de boel aan de gang houdt. Het is het begin en het einde, waarbij het einde tevens het begin is en het begin tevens het einde is.

Plotseling begon de angst plaats te maken voor een bepaalde liefdevolle berusting, die zich steeds sneller opwerkte naar een climax, waarbij het verschijnen van een soort bliksemschicht of lichtflits, de bijna letterlijke klap op de vuurpijl was. Ineens waren me een heleboel dingen duidelijk. Voor mij persoonlijk was het veruit het belangrijkste dat ik nu wist wat mij ‘tegenhield’. Waarom ik zelf de muur creëerde die mij tegenhield om tot mijn essentie te komen. Ik realiseerde me dat ik, door te oordelen over andere zielen, ook het oordelen van anderen over mijn ziel, aantrok. Dat mijn oordeel, het begin was van een reeks oordelen ‘over en weer’. Ook wanneer ik me daar niet telkens bewust van was geweest. De omvang van wat ik daar ontdekt had, was [Achteraf: is] me nog niet helemaal duidelijk.

Wel nam ik me op dat moment voor (mocht het zo zijn dat ik daar nog ooit wegkwam, begon ik inmiddels te denken) dat dit één van de punten zou zijn om in het vervolg rekening mee te houden. Wat me het meest raakte, was het feit dat er geen verschil was tussen begin en eind. Du moment dat ik dit dacht, verdwenen de spiralen en veranderde het vierkant in een Ouroboros. (een afbeelding van een slang of een draak die in zijn eigen staart bijt (deze opeet) en op die manier een eeuwige cirkel vormt.) Waarna ik met een schok terugkeerde op de ‘plek’ waar ik eerder was. (Hoewel er van gevoel van ruimte niet veel sprake was)

De muur van lichtstralen was nu een stuk minder dicht. Het felle lichtbolletje – waarvan ik inmiddels wel besefte dat het mijn hogere zelf was -, scheen er doorheen. Ik kon mezelf nu enigszins ‘bewegen’ en ik kon zodoende bij de muur van lichtstralen komen. Ik kon de muur ‘aanraken’ (ik denk door mijn aandacht er naar te richten) en deed dit ook. Dit bracht een licht onbehagelijk gevoel met zich mee. Een gevoel van weerstand. Bij gebrek aan een betere beschrijving, een ‘plastic’ gevoel. Nep, onecht, best wel ‘vies’.

Terwijl ik terug deinsde, merkte ik dat de muur van lichtstralen, haast ‘fysiek’ aanvoelde. Ik deed mijn best mijn aandacht op het felle lichtbolletje te vestigen en wonderwel, voelde ik een connectie. De muur ‘verdween’. Dat wil zeggen. De muur was er nog wel, maar de lichtstralen waren doorzichtig geworden. Direct ervoer ik een gevoel van eenheid, die ik met geen pen kan beschrijven. Ook was de informatie die ik op deze manier mocht ontvangen zo omvangrijk, dat ik zeker dingen vergeet. Omdat ik de ervaring achteraf beschrijf, als incarnatie hier op aarde, zullen er dingen zijn die ik op een ‘op de aardse situatie gerichte manier’ beschrijf en welke dus enigszins vervormd overkomen.  Toch doe ik een poging, dat wat na deze connectie mocht ervaren, over te brengen.

Het gevoel van eenheid wat ik mocht ervaren is niet alleen het gevoel van eenheid met alles, maar het is ook het gevoel van het her verbinden, met je hogere zelf. Weten dat het goed is en vooral, zonder ego, zonder conditionering, zonder oordeel en zonder angst voor het eventuele oordeel van een ander. Dingen Zijn zo, omdat ze zo Zijn. Dingen mogen Zijn wat ze willen Zijn en het is allemaal ‘echt’. Er zijn geen dingen die er zijn, omdat ze bedacht zijn. Op het moment dat ze bedacht worden ‘zijn’ ze er misschien, maar als het niet wordt bedacht, is het er ook niet.

[Achteraf terugkijkend:  Een gegeven wat op aarde steeds beter ontrafeld wordt en wat ook hier op aarde in bepaalde processen duidelijk zichtbaar is. Alleen is de manifestatie hier op aarde in vergelijk nogal langzaam te noemen. Ten eerste omdat hetgeen je manifesteert, een fysieke vorm dient aan te nemen, alvorens ‘te worden geloofd’. (of daar een kleine kans op te maken) Ten tweede is er de wirwar van de door onze ego persoonlijkheid opgelegde, regels, standaarden, gemiddelden waarbij er maar weinig (of geen) ruimte is voor de ziel / Het luisteren naar het hogere zelf.

De muur is, zo weet ik nu, is mijn conditionering, mijn ego, mijn ‘aangeleerde ik’. Pas wanneer ik accepteer – zonder me er bij neer te leggen en me ‘over te geven’ aan mijn ego persoonlijkheid -, dat ook die conditionering onderdeel is van mijn Zijn, kan ik een begin maken met het afbreken van opnieuw een stukje van de muur. Om zo weer een stukje ruis op de lijn tussen mijn ego persoonlijkheid en mijn hogere zelf, weg te halen.]

Hoewel ik de ervaring van eenheid ken, was het deze keer echter totaal anders. De muur bijvoorbeeld, zie ik anders nooit. Maar frappanter, normaal ben ‘ik’ één met mijn hogere zelf. Deze keer was het alsof ik mijn eigen hogere zelf bekeek, en mijn hogere zelf mij. Alsof ik Zelf daar was. Terwijl het aan de andere kant duidelijk was dat het één en dezelfde ziel was, hetzelfde. Het was bijna alsof de muur een spiegel geworden was. Toch was er interactie mogelijk, waarbij ik het zelf was die mijn vragen stelde en beantwoordde. (voor de duidelijkheid van het verhaal zal ik echter spreken over ‘ik’ en mijn hogere zelf alsof het twee verschillende entiteiten waren) Ook nu liet zich een Ouroboros zien?

Ik kreeg steeds sterker het gevoel dat dit een belangrijk symbool is, zowel vanuit aards perspectief als bezien vanuit de kosmos of het grote plaatje zie je het symbool van het begin dat tevens het einde is en tevens weer het begin, keer op keer opduiken.

Nu begon het echt indrukwekkende gedeelte. Naar aanleiding van vragen, maar vaak ook spontaan kreeg in informatie door en zag ik bepaalde voorstellingen, waarbij ik uitleg kreeg. Gezien de complexiteit van wat ik heb gezien, zal het moeilijk zijn alles goed onder woorden te kunnen brengen. Ook waren er een aantal zeer persoonlijke zaken bij en hoewel ik weet dat privacy uiteindelijk ook maar een illusie is hou ik die graag nog even voor mezelf.

Allereerst probeerde ik wat geruststelling te krijgen over mijn toestand van ‘twee ikken’. Of beter gezegd de compleet andere ervaring, waarbij het leek of ik mijn hogere zelf waarnam. Volgens eigen zeggen, komt dit voort uit het feit dat het ging om een connectie vanuit mijn Zijn hier, direct met het hogere zelf. Een connectie waarbij beide bewustzijnstoestanden intact zijn en min of meer afzonderlijk kunnen opereren. (Iets wat in mijn dagelijkse leven ook een beetje zo is, met dat grote verschil dat dan mijn ego persoonlijkheid meestal de leidende factor is en dat deze rol nu voor mijn hogere zelf weggelegd was.)

[Achteraf: Toen ik het ‘avontuur’ aan mijn vrouw vertelde wees zij mij er op dat ik het verhaal van ‘twee ikken’ (ego / intuïtie) die alle twee hun functie hebben en min of meer afzonderlijk kunnen functioneren, al eens eerder verteld had.]

Bij al mijn andere ervaringen, verliep de communicatie niet rechtstreeks. Ik maakte connectie met een ander deel van mijzelf (nog voor de muur van lichtstralen) en van daaruit maakte ik connectie met mijn hogere zelf. Waarbij de muur optreedt als barrière en jij je hogere zelf waarneemt, zonder dat je de waarneming die het hogere zelf doet, duidelijk voor ogen hebt. In dit geval was het alsof ‘ik’ en mijn hogere zelf in dezelfde ruimte waren en met elkaars ‘ogen’ konden kijken. Waardoor er alle tijd was, vragen te stellen en antwoorden te ontvangen. Duidelijk werd dat de muur, hoewel deze niet verdween, geen obstakel meer was, maar slechts een representatie van dat wat achter blijft wanneer je de andere kant betreedt. Het bedachte, synthetische en kunstmatige.

Daarna wilde ik graag weten wat het vierkant wat ik eerder had gezien, nu precies betekende en waarom op het einde de Ouroboros verscheen. Uit de voorstelling die ik toen kreeg, kun je in elk geval opmaken dat de cyclus die er mee wordt aangeduid, overal rondom ons te vinden is. [Achteraf: als je daarbij het belang van de spiraal en de overeenkomsten tussen de spiraal en de Ouroboros optelt, ontstaat er helemaal een wonderlijk beeld]

De betekenis van het vierkant zelf, is leven. (creëren of ervaren mag ook) Controle en disconnectie zijn de twee krachten die dit leven het meest in de weg staan. Waarbij het de ziel is die op zoek is naar verbinding en waarbij de sleutel voor die verbinding, onbaatzuchtig geven is. Onbaatzuchtig geven aan anderen, waarbij je het terugontvangen overlaat aan de wet van aantrekking, brengt een eindeloze positieve beweging op gang. (Een opwaartse spiraal, waarbij de breedste kant aan de onderkant gesitueerd is of een Ouroboros) Dit is ook het proces wat op aarde door middel van allerlei programmering en conditionering wordt onderdrukt.

Hoe groter de mate van deze onderdrukking is, hoe dichter de muur voor het hogere zelf is. Feitelijk wordt de muur van lichtstralen gevormd door zelf opgelegde beperkingen. Aan de andere kant van de muur van lichtstralen, waar het hogere zelf te vinden is, hebben deze beperkingen geen enkel bestaansrecht. Mensen die alleen geloven in de fysieke werkelijkheid, hebben een connectie gemaakt met de muur als het ware. Toch gaat de connectie met het hogere zelf nooit helemaal weg. Hoe dicht de muur van lichtstralen ook is. De kant van het hogere zelf is de kant waar weten en zekerheid vaste voet aan de grond hebben. Door voor de muur van lichtstralen [Achteraf: de kant van de ego persoonlijkheid] op zoek te gaan naar zekerheid, zorg je er voor dat de muur van lichtstralen, dichter en dichter wordt. Je maakt steeds meer connectie met de muur en steeds minder met je hogere zelf.

Om het Ouroboros verhaal nog maar eens van stal te halen; Elke keer dat je denkt de zekerheid gevonden te hebben, ontstaat er nieuwe onzekerheid.  En zo ontstaat er een spiraal van onzekerheid. (Waarbij in elk van deze gevallen geldt dat de wet van aantrekking, de boel ook nog eens katalyseert en versterkt.)

Als je kijkt naar de aarde zie je hetzelfde mechanisme terug als je kijkt naar de door mensen bedachte en gefabriceerde systemen en ideologieën. En als je al die systemen en ideologieën samenpakt; alle mechanismes die er bij horen bekijkt, de kunstmatige technologie tegen het licht houdt en eigenlijk alles wat niet natuurlijk voortgekomen is op één hoop veegt en als ‘vals’ bestempeld, zie je dat het ook al die valse dingen zijn die de muur van lichtstralen vormgeven. Dingen dus, die ons hogere zelf helpen verdoezelen. [Achteraf: Je zou het ook afleiding kunnen noemen]

Hierbij is alles gebaseerd op egoïstisch nemen. Iets wat ook in groepsverband plaatsvindt. Willen hebben en meer willen hebben, wat resulteert in meer willen hebben. (Ouroboros, geen einde, geen begin, geen begin, geen einde.)

Daarmee lijkt het mechanisme van voor de muur, nogal veel op het mechanisme er achter. Toch kent de goede ‘luisteraar’, precies het verschil tussen een ego persoonlijkheid idee of ingeving of aanwijzing of ingeving van het hogere zelf. Waarbij geldt dat, hoe dichter de muur van lichtstralen is, hoe groter de kans op een vergissing tussen de twee is.

Daarna kreeg ik een voorstelling van spiralen, waarvan ik eerlijk gezegd niet alles begreep en herinner. En terwijl ik nu spiralen schrijf, kan ik het ook verwoorden als (hoewel ik ook enkele spiralen heb gezien) ‘cilinders’ bestaande uit twee spiralen. Eén opwaarts en één neerwaartse spiraal die in elkaar geschoven zijn. Waarbij het brede stuk van de neerwaartse spiraal naar beneden wees en de brede kant van de opwaartse spiraal naar boven. Voor zover ik heb gezien waren de spiralen exact even groot en het vergroten of verkleinen van de aldus ontstane vorm had invloed op beide spiralen. Het had van wat ik me herinner veel weg van een wormhole.

Vervolgens zag ik hoe de boven en onderkant van de constructie in elkaar geperst werd tot ik uiteindelijk alleen nog een streepje zag. Daarna kantelde de constructie en vanaf die kant bekeken leek het op een cirkel met een stip er in. (Het teken van Ra?) En hoewel het me gek genoeg niet verbaasde, snapte ik het niet, omdat ik een dichte schijf verwacht had. Maar omdat ook hier geldt dat het begin het einde is en het einde het begin, zijn het die kenmerken die geaccentueerd zijn werd ik me gewaar. [Achteraf: Hoewel ik nu wel een bepaalde emotie voel hierbij, omdat ik mijn hele leven al wat heb met die vorm, was daar op het moment van beleven, geen enkele sprake van. Het was eerder een constatering]

Ik zag nog meer spiraal vormen, waarvan ik me niet zoveel herinner. Eén object herinner ik me echter nog heel goed, hoewel ik niet zou weten hoe ik het zou moeten tekenen. Vanuit een middelpunt  kwamen er langs 360 graden spiralen, met hun smalle kant naar het middelpunt en met de brede kant naar buiten. Zo ontstond er een bol, zowel aan de binnenkant (een herkenbare bolvorm, zoals bijvoorbeeld een knikker.) als aan de buitenkant. Waarbij dat laatste ook een bol vormde, maar eentje die mij wat vreemd aandeed. Vraag je me echter wat er zo vreemd aan was, kan ik dat eigenlijk niet goed uitleggen. Het zag er ‘vreemd’ uit, het voelde anders. Het was wel een bol, maar niet zoals ik die ken. [Achteraf: het felle bolletje wat ik als hogere Zelf bestempel zag er ook zo uit. Het is een bolletje wat ik ook wel eens ‘zie’ als ik een idee krijg. Alleen ziet het er dan meer uit als een stipje, platter]

Wat dit alles te betekenen heeft, weet ik eigenlijk ook (nog?) niet. Wat me wel duidelijk is, is dat er veel dingen zijn die, eenmaal begonnen, doorgaan totdat ze geen aandacht meer krijgen, niet meer gevoed worden of niet meer de mogelijkheid hebben te bestaan. Het is het doorbreken van de  Ouroboros, waarmee je zo’n mechanisme een halt toe roept. [Achteraf: Zou het ‘zwaard’ waarmee het komen tot de waarheid in sommige gevallen wordt geassocieerd, daarmee te maken kunnen hebben? Het doorklieven van de vicieuze cirkel, om tot een universele waarheid te komen. ]

Daarna volgde wat persoonlijke issues waarvan ik er maar een aantal zal bespreken. Allereerst bleek dat ik me soms nog wel eens ‘te druk’ kan maken over het pad van anderen. Dat ik mijn drang tot het geven en helpen, anders in zou kunnen zetten en best wat mag temperen. Door niet zo vaak te wijzen op wat je ‘beter’ niet kunt doen en vaker te wel wijzen op hoe je het ook zou kunnen doen. Een alternatief bieden in plaats van ‘afserveren’. Duidelijk een ‘gevecht’ met mezelf. Een ‘strijd’ die nog niet gestreden is. Temeer omdat er maar een dunne scheidslijn is tussen ‘afserveren’ en jouw waarheid spreken. Hoewel er veel waarheden zijn, is er in sommige gevallen, op een zeker niveau, sprake van een universele waarheid.

‘Aan ‘de aardse kant’ van de muur van lichtstralen’, heb je echter te maken met veel meer illusie en een veel relatievere vorm van ‘waarheid’ of liever ‘waarheden’. Toch had ik sterk de neiging te zoeken naar universele waarheid, aan de - voor dat doeleinde -, verkeerde kant van de muur. Extern in plaats van intern. Door extern te zoeken, raakte ik steeds verder verwijderd van mezelf. Nadat ik intern ben gaan zoeken heb ik steeds meer van mezelf teruggevonden. [Achteraf: De grap is wel dat, hoe verder de waarheid weg is (voor de muur van lichtstralen) hoe belangrijker deze geacht wordt te zijn. Het is vooral de verwarring tussen relatieve waarheid en universele waarheid (kosmische wetten) die daar een rol in speelt.]

Wat daarna gebeurde was het mooiste van de hele belevenis. Mijn ‘ik’ en mijn hogere zelf, smolten samen en er overviel me een gevoel van pure liefde. Een plotseling besef hoe alles samenkomt. Hoe al het ‘echte’, het organische, het niet bedachte, alles wat bewustzijn heeft, van liefde doordrongen is. Hoe weinig we begrijpen van de mechanismes van de natuur. Hoe we een onvermijdelijke liefdevolle daad, verwarren voor iets afkeurenswaardigs. [Achteraf: Omdat ik me het voorbeeld wat ik zag niet meer precies herinner, hier mijn gereconstrueerde versie] Zijn het de valse leeuwen die uit noodzaak een zebra doden of is het een (zieke) zebra die zich uit bescherming van de kudde – of de soort -, opoffert? [Achteraf: Het antwoord op deze vraag heb ik niet gekregen of herinner ik me niet meer en voor dit artikel doet mijn ego persoonlijkheid mening er niet toe, omdat dat de zaak onnodig zou verwarren.]

Ik zag voor mij persoonlijk bekenden, mensen die ik van een afstandje ken, maar ook voor mij totaal onbekende personen. [Achteraf: Niet de mensen zelf maar een soort foto's] Mensen op straat, mensen in ziekenhuizen, mensen in gevangenissen, mensen die van armoede bijna omkwamen, mensen die niet wisten waar ze met hun geld naartoe moesten en van alles daar tussen in. En hoewel sommige mensen in hun huidige incarnatie echt wel dingen hebben gedaan, waarbij je vanuit het aardse perspectief je vragen kunt stellen, was de liefde en verbondenheid die ik voelde, voor één ieder hetzelfde. Waarbij het duidelijk was dat er met bepaalde mensen ‘een klik’ was, die er met anderen niet was. Tot die mensen voelde ik me duidelijk meer aangetrokken. Het gekke daarvan was echter dat dit gevoel van aantrekking er ook was bij mensen die ik volslagen vreemden voor me leken te zijn. Terwijl bij andere  mensen - die zich niet in mijn directe omgeving bevinden, maar die ik wel erg aardig vind -, ik me juist verbaasde over de afwezigheid van deze aantrekkingskracht.

[Achteraf: En hoewel er een bepaalde verbazing was, was er ook een punt van herkenning. Nu terugkijkend, heb ik gevoelsmatig wel een beeld, waar de aan- of afwezigheid van dit gevoel van aantrekking bij bepaalde mensen mee te maken heeft. Helemaal ben ik daar nog niet uit en wat de mij onbekende mensen – waar gek genoeg bij sommige mensen toch wel een bepaalde herkenning was, ergens ver weg -, voor rol speelden is me ook (nog) niet duidelijk]

Al deze ervaringen duurden een paar minuten. Het aantal mensen wat ‘voorbij trok’ zou ik bij geen benadering kunnen schatten. Wel weet ik dat het er veel waren en dat ik over elk van hen ‘wat meekreeg’. In mijn [Achteraf: onderbewuste?] herinnering is daardoor een soort kluwen aan informatie ontstaan, die moeilijk te ontwarren is. [Achteraf: Wel merkte ik de dag na deze ervaring dat ik anders in mijn relaties met anderen sta. Zo sterk dat ik er in de loop van de dag opmerkingen over kreeg. Eerst van mijn vrouw, daarna van de kinderen.]

Tijdens dit hele proces werd me iets helder duidelijk. Er zit een deksel op het vat met liefde aan mijn binnenkant. Niet dat die liefde niet aanwezig is, maar er is een bepaalde moeite met het uitspreken en uitdragen van deze liefde. De woorden ‘ik hou van jou’ en ‘ik heb je lief’, zijn volop aanwezig en worden volop gedacht, maar er zijn maar weinig keren dat deze woorden ook hardop uitgesproken worden. Niet wanneer het aankomt op mijn naasten, maar wanneer het wat verder weg staat, gaat dat zeker op.  Dat is iets [achteraf: zo wordt ons geleerd] wat we dienen te beperken tot familie en vrienden. Dit beperkt uitdragen van de liefde die ik voel, vormt daarbij een obstakel voor mijn levensgeluk.

Ik werd overvallen door een gevoel dat ik dit wilde rechtzetten. Dat ik dit anders wilde gaan doen. Op dat moment trad er een ogenblik van gêne op. Blijkbaar was ik nog steeds in het bezit van een actieve ego persoonlijkheid, want er blokkeerde iets. Dat was op het moment dat (ik denk dat het de stem van mijn ego persoonlijkheid was) me werd verteld dat je niet zomaar tegen iedereen kunt zeggen dat je van mensen houdt. Dat dat gek is en dat dat iets is wat je niet doet. Dat dat iets is waarmee je je belachelijk maakt. Dat je daardoor te veel van je (ego) persoonlijkheid blootgeeft.

Daarna nam het hogere Zelf de controle weer over. Ik werd gerust gesteld. Natuurlijk kunnen mensen er raar op reageren. Evenals op het delen van deze ervaring. Maar. Stel je nu eens de volgende vragen: ‘Heb je deze ervaring gehad?’, ‘is het zo dat je [Achteraf: op dit niveau?] van iedereen achter de muur houdt?’, ‘maakt het uit wat anderen daar van vinden?’ Allemaal vragen waarop ik het antwoord uiteraard zelf ook wel ken. Veel echter dan deze ervaring kan haast niet, Ik houdt oprecht van iedere ziel achter de muur (ongeacht het gedrag van diens incarnaties, die op dit (hogere) niveau niet telt) en het maakt geen bal uit wat anderen denken. Als zij willen be / ver oordelen, is dat hun keuze en niet de mijne.

Daarna kwam de vraag waarom ik – als dat allemaal zo was -, daar dan zo weinig mee deed. Het antwoord werd me gegeven. Geconditioneerde angst. Plots werd de muur van lichtstralen weer dichter, de transparantie verdween en even dacht ik de connectie te verliezen. Duizend en één gevoelens gierden door me heen. Waarbij ik me realiseerde dat ik – zonder dat ik er eerder erg in had gehad -, een soort van lichaam had. Hoe dat voelde kan ik moeilijk beschrijven. Het voelde groot en licht, maar hoe ik ook keek, ik kon me niets gewaar worden.

Ik raakte opnieuw de muur van lichtstralen aan en zag zo mijn beperkingen. Drang naar erkenning, angst voor afkeuring en toch nog redelijk wat denkbeelden en overtuigingen die niet van mezelf zijn. Daarbij de neiging om juist bij het verbinden met anderen [achteraf: op het aardse niveau] te kiezen voor de weg van de minste weerstand. Een voorval op mijn veertiende heeft blijkbaar meer impact gehad op mijn omgang met anderen, dan dat ik vermoedde. [achteraf: op dat voorval kom ik nog een keer terug, maar het zou hier de boel onnodig (en waar mogelijk :-) ) verwarren.]  Ook mijn liefde die ik innerlijk voel voor al dat leeft, spreek ik nog lang niet altijd uit en mag ik meer als uitgangspunt bij mijn handelen gebruiken. [Achteraf: Deze verandering heb ik in de vakantie al ingezet, maar het is nu tijd om ‘all the way’ te gaan en alle terughoudendheid  in deze aan de kant te zetten. In de ‘fletse’ wereld van de 3D MATRIX vind ik dat nog een hele opgave.]

Om die reden schrijf ik dan ook graag iets wat ik op dat moment ‘doorkreeg’, omdat het erg mooie en inspirerende woorden waren en meteen een goed begin zijn om het wegwerken van de gêne ten aanzien van het openlijk uitten van liefde, in gang te zetten. [Achteraf: Hoewel je makkelijk praat over liefde en houden van, is het uitspreken van deze gedachten ten opzichte van (onbekende) anderen, heel andere koek. Om over het ernaar handelen nog maar te zwijgen. Uiteindelijk heeft dat (zo heb ik tijdens deze ervaring wel begrepen) met de enorme vervorming van het concept liefde, wanneer je het bekijkt vanaf de aardse kant van de muur van lichtstralen (kunstmatige, geconditioneerde niveau), waardoor spreken over liefde vanaf die aardse kant van de muur van lichtstralen, per definitie een bepaalde (vaak ‘verkeerde’) interpretatie met zich meebrengt. Toch zal ik een poging doen het te verwoorden.) [Achteraf:  Hou daarbij in de gaten dat het gaat om een boodschap van mijn hogere zelf, maar ook dat ik deze achteraf – met behulp van mijn ego persoonlijkheid -, geschreven heb.]

‘Graag zou ik aan alle mensen op de wereld laten weten: ‘Ik hou van jullie allemaal!’ Het maakt me daarbij niet uit wat je hebt gedaan of juist niet hebt gedaan. Het maakt me daarbij zelfs niet uit als je mij iets hebt ‘aangedaan’. Het is vergeven. En al veroordeel ik het gedrag van sommigen, bedenk dat ik dan nog steeds van jullie hou. Met alles wat ik in me heb. Onvoorwaardelijk. Gewoon omdat jij bent wie je bent. Omdat jij bent zoals ik. Om dat ik en jij in essentie elkaars gelijken zijn. Ik ben jij, jij bent mij. Verbonden door liefde bestaan er geen grenzen.

Als je iets wilt hebben, vraag het me en ik zal het je als het in mijn vermogen ligt geven. Zonder er iets voor terug te verwachten. Gewoon omdat ik graag geef en dat onbaatzuchtig geven dezelfde energie representeert als liefde. Liefde is de onderdrukte levenskracht. Beperkt door de angst voor misbruik er van. Ook ik heb mij laten verleiden – en het zal me in de toekomst vast nog vaker gebeuren -, om mijn liefde in sommige gevallen voorwaardelijk te geven. Zowel bewust als onbewust. Ik vraag een ieder die daarmee tekort heb gedaan mij te vergeven. Ik vraag het ook aan mezelf voor al die keren dat ik mij mijn liefde aan mijzelf onthouden heb.

Pure liefde laat zich niet gebruiken voor manipulatie. Laten we elkaar lief hebben, voorbij de grenzen van beperking, zodat onze liefde kan groeien tot een alles verlichtende kracht. Laten we zelfs wanneer de omgeving er door de vervorming niet toe uitnodigt, door middel van liefde, elkaars licht in de duisternis zijn. Laat ons onze liefde delen en laat ons zo een web creëren, waarin oneerlijkheid en onbalans geen kans hebben te ontstaan.  Laat mijn liefde jouw katalysator zijn. Net als jij heb ik meer dan in me, wachtend totdat zij eindelijk eens naar buiten mag. De bron is onuitputtelijk. Laat jouw liefde ook mijn liefde mogen zijn om zo een nooit eindigende cirkel van liefde te creëren.

Laat mij nooit meer ophouden mijn liefde voor alles dat is uit te dragen en te tonen, ook – of misschien wel vooral -, als het moeite kost. Lieve moeder aarde, sta mij toe dat mijn liefde ook jouw ziel mag raken, ook al ken ik je niet zo goed. Hetzelfde vraag ik aan de zon, de planeten, de sterren, maar ook de bomen, de dieren, het koninkrijk der mineralen en verder alles wat bezield is met bewustzijn. Voel mijn dankbaarheid en mijn besef dat jullie allen een deel van mij zijn, net als dat ik een deel van jullie ben. Dat ik blij ben, simpelweg omdat jullie Zijn.

Aan al die mensen die om verschillende redenen met zichzelf in de knoop zitten. Ik hou van jullie! Zelfs wanneer je  is verteld dat jij geen liefde verdient of jouw ‘recht op liefde’ is verspeeld. Ook al denk je zelf misschien dat je het niet waard bent. Dat ben je wel, want dat is iedereen. Laat de combinatie van onze liefde er voor zorgen dat we samen mogen ontwaken uit illusie van voorwaardelijke ‘liefde’. Laat mijn liefde jouw kracht zijn om tot gewenste veranderingen te komen. Laat mij besef dat mijn liefde jouw liefde is en omgekeerd, omdat liefde nu eenmaal universeel is.

En hoewel ik dit misschien alleen maar denk en het straks misschien niet met ‘de wereld’ zal durven te delen, toch zijn de woorden gemeend. Deze plek [Achteraf: aan de hogere zelf kant van de muur van lichtstralen] is de plek waar we onze ervaringen ‘achter ons’ hebben gelaten. Hier ben je vrij. Hier kan pure liefde in haar ware kracht beschouwd worden. Hou dit in de gaten, ook aan de andere kant van de muur van lichtstralen [achteraf: de kant van de ego persoonlijkheid] maar begrijp dat pure liefde daar onmogelijk te bereiken is. Streef er wel naar, omdat het ontbreken van die pure liefde, juist is waardoor de zoektocht er naar, uiteindelijk gestart is.

Begrijp dat waar je tegen ‘vecht’, ook al is het uit ‘liefde’ [Achteraf: ik heb de vrijheid genomen liefde hier tussen aanhalingstekens te plaatsen, vanwege het domein van de ego persoonlijkheid] vaak zelf uit liefde is ontstaan.'

Inmiddels was ik vrij ernstig uitgeput en de communicatie ging moeizamer. Eigenlijk wilde ik nog veel meer horen. Het gevoel wat ik er bij had was namelijk zo goed. Maar op één of andere manier lukte dat niet echt meer. Of er daarna nog iets gebeurde of niet, kan ik me niet goed meer herinneren.

Wel herinner ik me nog een aantal dingen waarvan ik niet kan zeggen hoe ze in de tijdlijn passen. Veel daarvan had te maken met de werking van conditionering en hoe je daardoor soms zo ontzettend verkeerd kunt interpreteren en inschatten. En hoe belangrijk het is om je verschillende gedachten en wensen keer op keer te toetsen aan authenticiteit.

Verder liep als een rode draad door de ervaring, hoe zeer alles met alles (ook op niveaus die we ons nauwelijks kunnen voorstellen) verbonden is en invloed op elkaar heeft en hoe een andere manier van kijken naar de werkelijkheid [Achteraf: Kijken naar anderen alsof je het zelf was, kijken naar een wereld bestaande uit energie in plaats van materie en het vrij laten van onze gehechtheid aan die materie en niet natuurlijke / organische structuren, spullen, verbanden, bezit en gemak.] kan helpen om tot meer creatieve en minder destructieve mechanismes en manieren te komen.

Nadat ik voelde dat ik moe werd, duurde het niet lang voordat ik me bij mijn volle verstand, maar enigszins verward, weer realiseerde dat ik in bed lag te mediteren. Ik dacht: ‘Ik moet even naar de wc of ben ik nou al geweest’?’ Ik keek op de klok en snapte er niets van. Er was twee uur verstreken. Terwijl ik die gedachte over het naar de wc gaan vlak daarvoor had gehad. Toen ik uit bed stapte om naar de wc te gaan, herinnerde ik me dat ik wel op de overloop had gestaan, maar dat ik nooit mijn bed uit was geweest. Ik had liggen mediteren op het moment dat ik er aan dacht om het bed uit te stappen en had ik ineens voor de deur van de badkamer gestaan. Het is wat lastig te omschrijven, maar het was gewoon ‘ik’ alleen dan zonder lichaam, zeg maar.

Dit alles gebeurde in een flits. Gevoelsmatig een paar seconde. Toch zit de andere herinnering ook in mijn hoofd en daar is de tijd, zoals ik eerder zei, eigenlijk afwezig. Eerlijk gezegd voelt dat laatste stuk wel helemaal als ‘de twilight zone’.

Wat het precies geweest is weet ik niet. Wellicht een droom, maar dan in elk geval een wonderlijke. Helemaal als je ziet hoeveel impact deze heeft op mijn dagelijkse omgang met de dingen. Het is alsof er een metamorfose heeft plaatsgevonden. Alsof ik ineens een stuk berustender kan zijn. Minder getriggerd word. Het voelt bijna alsof ik weet wanneer de ego persoonlijkheid weer zijn best gaat doen de hoofdrol te vervullen in mijn dagelijkse leven en ik nu kan zeggen dat ik dat niet wil. (Misschien is het eerder een kwestie van er niet naar luisteren.)

[Achteraf: Voor de rest kan ik alleen maar zeggen dat ik erg dankbaar ben dit ‘avontuur’ te hebben mogen beleven en dat ik wel aanvoel dat ik eventjes nodig zal hebben om alles te verwerken. Het was namelijk een enorme berg aan ervaringen die ik heb gehad. Voor mij voelde de ervaring waardevol en alleen daarom wilde ik zo snel mogelijk, zoveel mogelijk ‘op papier’ zetten. Het verhaal is daardoor waarschijnlijk ietwat warrig, maar wellicht dat sommigen het toch leuk vinden om te lezen. (Bij het schrijven heb ik die mogelijkheid telkens in mijn hoofd gehouden)

Ik zal daarbij niet onder stoelen of banken steken dat ik dit plaats met een zekere terughoudendheid, omdat ik weet dat het een nogal vreemd verhaal is. Aan de andere kant is het wel iets wat ik als ‘echt’ ervaren heb en heeft de ervaring zelf, door de doorwerking erna, gezorgd dat ik me over de gêne heb heen gezet en deze wonderlijke ervaring, met alles er op en er aan, hier deel.

Toevoeging: Houd er rekening mee dat dit een gesprek tegen mezelf is en dat de reden voor de bij vlagen gebiedende toon, is.]

Lieve groet,

 

Marcel Graumans

 

Lees ook:

 

 

Bron: Stap uit de matrix

Website en/of domeinnaam united-lightworkers.be te koop. Meer info

enfrdees