Wie vertrouwd is met mijn werk, weet dat elk hologram invloed heeft op een specifiek deel van ons onderbewustzijn. Ik noem ze codes, omdat ze je helpen om verborgen kennis in jezelf te ontcijferen. Iedere code bevat informatie in de vorm van een frequentie, oftewel: een energietrilling die met ons gevoel resoneert. In mijn columns beschrijf ik mijn ervaringen die gepaard gaan bij het ontvangen van deze frequenties. Met regelmaat behandel ik degene die op dat moment het sterkst aanwezig is en geef ik mijn mening over onze ontwikkeling binnen dit thema.

 

Perspectief

De feestdagen zijn voorbij en her en der pakt men de draad van het dagelijks leven weer rustig op. Zelf mag ik terugkijken op een geweldige nieuwjaarsviering in ons Art Centre waar ik heb genoten van de energie en de verbondenheid. Ik heb veel mensen gesproken die na de activatie in het theater het licht weer zagen en ik kan je zeggen dat ik zelf ook een flinke dosis inspiratie heb gekregen. De code Perspectief (die centraal stond) heeft namelijk nogal vat op mij gehad. Het was een frequentie die ik niet direct kon plaatsen en daarom niet naar buiten durfde te brengen toen ik ‘m had gemaakt – de code had ik al vroeg in december doorgekregen. Zoals ik vaak vertel als ik uitleg hoe mijn codes tot stand komen, is het belangrijk dat ik het voel. Ik moet het eerst doorleven, zodat ik de boodschap goed kan overbrengen. Het heeft voor mij immers geen zin om een kunstje te doen.

Toen ik deze keer achter mijn computer het resultaat bekeek, was er geen opleving… eerder verwarring. Ik zat met een scheef hoofd naar mijn beeldscherm te staren en dacht: hij is niet recht. Toch had ik niet het gevoel dat er aan gesleuteld moest worden. De code was perfect, precies zoals ik ‘m had gezien, alleen voelde ik er nog niet veel bij. Het enige dat in me opkwam terwijl ik mijn hoofd constant opzij liet vallen, was het woord ‘perspectief’. De manier waarop je naar de realiteit kijkt. Er kwam nog niet veel in beweging en daarom heb ik ‘t losgelaten. Ik had een druk programma voor de afsluiting van het jaar en geen gelegenheid om lang bij dit thema stil te staan, dus moest ik geduld hebben. De boodschap zou vanzelf wel komen…

‘Het is maar hoe je er naar kijkt.’

Er gingen weken voorbij dat ik niet aan de nieuwe code heb gedacht, maar toch begon er iets te veranderen. Ik ging anders praten, anders denken. In gesprekken veranderde ik onbewust mijn woordkeuzes en ik introduceerde mijn nieuwe stopzin: ‘Het is maar hoe je er naar kijkt.’ Zonder dat ik het door had, trok ik de energie naar binnen en ik ben eerlijk: het was best verwarrend! Enerzijds had ik geen zin in een proces. Na anderhalf jaar schrijven aan God ontmoet God hoopte ik 2013 vooral gezellig en in rust te kunnen afsluiten. Ik had wat extra tijd ingepland om met mijn gezin door te brengen en vond het allemaal wel best. Tegelijkertijd was het de heersende energie die mijn blikveld opende voor vernieuwing, waardoor ik niet stil kon zitten en ineens alles wilde omgooien. Ik was niet langer tevreden met wat ik had, terwijl ik op andere vlakken juist mijn best deed om de bekende gewoontes die ik al jaren had in stand te houden. Zo was ik mijn draai plotseling kwijt en voelde ik me net een jojo, schommelend van het ene uiterste naar het andere.

Tussendoor hield ik mezelf staande door positief te blijven. Mijn glas was half vol, niet half leeg! Ik heb een fantastisch project, een team van geweldige mensen en de vrijheid om alles te ontwikkelen zoals ik het wil. Welke reden had ik dan om te klagen? Er was niets om me druk over te maken, dus waar kwam dit onrustige gevoel vandaan? Na enig zoeken en graven, kreeg ik het vermoeden dat het gewoon met de jaarwisseling te maken had en dat ik in 2014 aan een nieuwe fase van mijn leven zou beginnen. Tenslotte was het in november tien jaar geleden dat ik mijn eerste code ontving, waar ik eigenlijk maar heel kort aandacht aan heb gegeven. Misschien was dit dan het moment om alles in te laten zakken en heb ik onderschat hoe ik erop zou reageren. Het zou immers naïef zijn om te denken dat het alleen met mijn nieuwe code te maken had… alhoewel?

‘Leef ik in deze wereld?’

Al vroeg in het nieuwe jaar kwam het inzicht. Misschien ken je het wel dat je onnodig veel moeite doet om ergens antwoord op te krijgen, dat je allerlei verbanden trekt die er niet zijn, dat je jezelf compleet gek maakt met rare gedachtes die nergens op slaan en dat uiteindelijk de bevestiging heel subtiel wordt gegeven op een moment dat je het niet meer verwacht. Dit overkwam mij op nieuwjaarsdag, toen ik thuis op de bank lag te zappen en bleef hangen bij het journaal. Ik kijk vrij weinig televisie en áls ik voor de buis ga zitten, dan is het niet voor het nieuws. Ik verdiep me graag in dingen die mij energie geven en daar hoort het journaal niet bij, puur omdat ik niet begrijp dat een groot deel van de berichtgeving een negatieve lading heeft. Hoe dramatischer het item, des te groter de tijd en aandacht die eraan besteed wordt. Maar oké, voor deze keer dacht ik: laat ik mijn overtuigingen opzij zetten en eens kijken wat er in de wereld gaande is. Tenslotte ben ik er ook onderdeel van.

Het heeft twintig minuten geduurd en het was schokkend wat ik zag. Al bij het eerste item veerde ik op en viel mijn mond open van verbazing. Het betrof de gebeurtenissen op oudejaarsdag in Nederland. Naast de meldingen van gewonden door incidenten met vuurwerk, blijken er zelfs doden te zijn gevallen en dieren te zijn opgeblazen. Ik zie mezelf nog zitten, verbijsterd door de geluiden die uit de tv-kast kwamen. ‘Leef ik in deze wereld?’ vroeg ik me af. Maar het drama was nog niet voorbij. Het tweede item ging over een jongeman in Afrika die was doodgemarteld vanwege zijn homoseksuele geaardheid. Weer hoorde ik mezelf zeggen: ‘Ben ik onderdeel van deze wereld?’ Tegen de tijd dat het eerste positieve bericht voorbijkwam, zat mijn hoofd al vol met narigheid. Mijn stemming was bepaald door de verslaggeving van trieste gebeurtenissen waar ik liever niets van had meegekregen. Ik kon er niets aan doen: mijn bui veranderde totaal.

Waarom het journaal zo diep binnenkwam, weet ik niet, maar het heeft me behoorlijk beziggehouden. Gevoelsmatig kantelde ik de verkeerde kant op en verloor ik mijn drive en optimisme. Was ik daarvoor nog enthousiast over mijn vele plannen voor het nieuwe jaar, ineens voelde ik het niet meer. Achteraf kan ik zeggen dat mijn perspectief totaal veranderde. Ik voelde me plotseling heel down en kreeg vreemde gedachtes die ik niet kende. Ik twijfelde aan mijn plannen; mijn passie; mijn project. Ik vroeg mezelf af of ik niet was doorgeslagen in mijn ijver om de wereld te verbeteren, met de illusie dat ik een bijdrage kan leveren door mensen in hun kracht te zetten. Is het niet naïef om te denken dat ik kan helpen met wat ik doe? Heb ik me dusdanig losgekoppeld van de wereld dat ik niet zie wat er werkelijk aan de hand is? Ben ik gaan geloven in iets dat niet mogelijk is? Hoezo passie? Hoezo helpen? Water naar de zee dragen bedoel je! Hoe kan ik nu nog positief zijn en verkondigen dat wij de kracht hebben om liefde en vrede op aarde te brengen? Ik voel me hier niet eens thuis! Hoe moet ik nog functioneren als twintig minuten journaal mij precies vertellen hoe het zit? Houd ik mezelf niet voor de gek? Houd ik de mensen niet voor de gek?!

‘Weet je het zeker?’

Oké, dat was misschien wat dramatisch, maar ik beleef de dingen nu eenmaal intens. Ik ben iemand van ‘alles of niets’ en dit was duidelijk de kant van ‘niets’. In één klap sloeg ik om en zag ik het niet meer zitten. Mijn passie, mijn zelfvertrouwen, mijn blijheid, mijn trots; het was zomaar weg. Ik had er geen grip op. En wat me nog het meest heeft verbaasd, was de manier waarop. Ik heb in het verleden aardig wat tegenslagen te verwerken gehad, maar dat sterkte me altijd om door te zetten. Nu kijk ik één keer naar het nieuws en ben ik in staat om het bijltje erbij neer te leggen! Dat kan toch niet?

Met tegenzin reed ik de volgende morgen naar het Art Centre om de presentatie voor te bereiden die ik twee dagen later tijdens de open dag zou geven. Het stond al vast dat Perspectief het thema voor januari zou zijn, maar met een tekort aan inspiratie was ik bereid om de hele dag te annuleren. Echter toen ik achter mijn computer ging zitten en contact maakte met de code, voelde ik plots de energie veranderen. Ineens zag ik in dat het journaal bedoeld was om mij te testen. Na alle plannen die ik voor het nieuwe jaar had gemaakt, kreeg ik het als een pop-up op mijn netvlies: ‘Weet je het zeker?’ Gek genoeg kwamen alle positieve gevoelens weer boven. Ik voelde mijn kracht terugkomen en mijn emoties bedaren. Waar ik me eerder nog druk over maakte, leek totaal niet belangrijk meer. Ineens was er weer vuur, strijdlust en een nog sterker geloof in mijn missie. Het journaal had ik nodig om te voelen wat ik eerder nog niet kon voelen, namelijk dat niet mijn omgeving maar ík bepaal hoe de werkelijkheid eruit ziet. Dat deze wereld mij, jou en andere voorlopers nodig heeft. Wij die in deze harde maatschappij durven op te staan en een weg banen naar liefde en vrijheid. Hoe meer mensen zich afstemmen op dat wat hen gelukkig maakt, hoe meer invloed we kunnen uitoefenen op het netwerk waar we allemaal op aangesloten zijn. Ja, ik voelde het weer helemaal en eigenlijk is mijn misse nooit in gevaar geweest. Ik liet me alleen verleiden om er anders naar te kijken.

Met hernieuwde motivatie heb ik mijn voornemens voor 2014 als volgt gemaakt: ik wil nóg meer mensen het zelfvertrouwen geven om te zijn wie ze zijn en te gaan doen waar ze van houden. Ik wil nóg meer harten openen en zielen verbinden. Wat een opluchting! Ik voel de creativiteit tintelen in alle cellen en als je me nu vraagt waar ik nou precies mee gezeten heb? Ik weet het niet! Soms is het gewoon de bril waarmee je kijkt.

‘Dit wordt mijn jaar!’

Wat geeft jou een goed gevoel? Vraag het jezelf af, iedere dag weer. Het is zó belangrijk dat je vuur voelt en plezier hebt, want het is de brandstof die je nodig hebt om de motor te laten draaien. Het is de energie die jou helpt te creëren waar je van droomt. Gebruik het en je bouwt energetisch mee aan een betere wereld. Het maakt niet uit wat je doet, waar je vandaan komt of welke droom je hebt, als je maar gelukkig bent. Laat je niet verleiden om je aan te passen aan een wereld die nog niet openstaat voor liefde. Kies voor jezelf in plaats van te voldoen aan wat de massa van jou verwacht. Durf te handelen naar wat je voelt, gelooft en waar jij van overtuigd bent (hoe gek het ook mag zijn). En als je iets voor je kiezen krijgt of je ziet het even niet meer zitten, richt je aandacht dan op wat wél goed gaat. Zie de zonnige kant. Ga niet graven zoals ik dat deed, want dat brengt je niets behalve twijfels en onzekerheid. Het is lang niet altijd zo zwaar als dat het lijkt.

Verander je perspectief en je verandert je leven. Geloof me, het is mogelijk om het in een fractie van een seconde te doen. Er is niet veel voor nodig. Het kan op elk moment, als jij daar voor kiest. Gebruik mijn code en focus een tijdje op het middelpunt totdat het hologram gaat ‘bewegen’. Stem je af op waar jij blij van word en voel wat er gebeurt. Inspireer jezelf en je medemens om alles uit het leven te halen, en dat gezegd hoop ik dat ook jij met zelfvertrouwen tegen jezelf zult zeggen: ‘Dit wordt mijn jaar!’ Ik wens je alle liefde en succes toe!

Om een diamant te slijpen, moet je ‘m van alle kanten belichten.

Van hart tot hart,

Janosh

 

Lees ook:

 

 

Bron: Janosh

 

 

 

Website en/of domeinnaam united-lightworkers.be te koop. Meer info

enfrdees